poniedziałek, 24 kwietnia 2017

Rozdział 2.

<muzyka>

'Alyssa '

   Pamiętam swoje dzieciństwo dość dokładnie. Wyjątkowym okresem sprzed kilku lat były wakacje. Miałam wtedy około pięć lat, było bardzo pięknie. Wspominam ten czas bardzo dobrze. Wydaje mi się, że był to jeden z najlepszych okresów w moim życiu. Cały czas bawiłam się z moimi rodzicami. Spędzaliśmy ten czas w domku nad jeziorem. Tata uczył mnie łowić ryby. Co prawda nie złowiłam ani jednej, ale to była dla mnie zabawa. Tak, właśnie, mój tata. Babcia mówiła mi, że był bardzo odważny i podobno nie dałby nikomu mnie skrzywdzić. A mama - kochana i opiekuńcza, podobno zawsze przesadzała ze swoją troską, ale to dlatego, że się o mnie martwiła. Wszyscy mówili mi, że jestem wyjątkowa. Jako mała dziewczynka nie wiedziałam tak na prawdę, o co chodzi. Myślałam , że każdy mówi tak do swoich dzieci. Do czasu.

   Jeden, ostatni dzień pobytu na wczasach mam zapisany jak przez mgłę. Coś się stało. Babcia opowiadała mi o tym. Słyszałam od niej słowa: " Pamiętaj Alyssa! Jesteś bardzo niezwykłą dziewczynką. Rodzice zawsze będą cię kochać (...) Wtedy, na wakacjach pewien niedobry pan chciał coś od twojej mamusi i tatusia. Oni mu na to nie pozwolili i ten pan się bardzo zdenerwował (...) " W tym momencie płakałyśmy obie. Nie mogłam sobie przypomnieć szczegółów tego zdarzenia.

   Przez ostatnie kilka tygodni śniłam o tym. Prawie codziennie. Jestem w spokojnej wodzie, a moi rodzice stoją przed domkiem. Przychodzi mężczyzna i nagle dostrzegam dużego czarnego ptaka. Właściwie to ogromne czarne skrzydła. Obraz się zamazuje. Słyszę jak mama krzyczy: "Zostaw nas! Alyssa!... Niee! " A ja zaczynam płakać. I zawsze się budzę.

- Nieeee! - Zerwałam się z łóżka i usiadłam. Mój oddech bardzo przyspieszył.
Serce biło mi w szalonym tempie. Zacisnęłam mocno oczy, a łza spłynęła mi po policzku.
Położyłam się z powrotem i mocno przytuliłam się do kołdry. Znowu. W kółko męczy mnie jeden i ten sam sen.
- Nie - szepnęłam jeszcze raz.

   Wstałam spokojnie i poszłam szybko do łazienki.
Chłodny prysznic dobrze mi zrobi. Stałam pod strumieniem wody dość długo. Po takim odświeżeniu poszłam do kuchni. Z kubkiem świeżo zaparzonej herbaty usiadłam na fotelu. Energicznie mieszałam napój. Nagle usłyszałam jakiś hałas - jakby upadło coś ciężkiego. Dobiegał z klatki schodowej. Ruszyłam w stronę drzwi i wyszłam z mieszkania. Pobiegłam na dół i zobaczyłam dziewczynę. Miała dość smukłą sylwetkę. Długie blond włosy zakrywały jej twarz. Zbierała ubrania, które prawdopodobnie wypadły z walizki. Najwidoczniej bagaż musiał jej upaść i stąd ten huk.

- Może pomogę - uśmiechnęłam się w jej kierunku. Dziewczyna podniosła głowę
i przytaknęła. Podeszłam do niej i zaczęłam zbierać rozsypane rzeczy.

- Ja i mój pech... - dziewczyna zaśmiała się.

- No czasem się zdarza. - szepnęłam, kończąc zbieranie.

- Dziękuję ci bardzo - powiedziała po chwili dodając: - Jestem Lucy - wyciągnęła
dłoń w moim kierunku. Uśmiechnęłam się i uścisnęłam ją.

- Alyssa, miło mi Cię poznać.

-  W pierwszy dzień przeprowadzki, przy skomplikowanych okolicznościach poznałam
sąsiadkę - zaśmiała się.

- Miłe spotkanie. Teraz będę miała z kim poplotkować.

- No pewnie. Przeproszę cię na chwilkę i pójdę się rozpakować - dziewczyna uśmiechnęła się. Pożegnałam ją i wróciłam do domu.

'Kilka godzin  później'

   Postanowiłam, że odwiedzę nowo zapoznaną koleżankę. Oczywiście z dobrymi ciastkami. Zeszłam piętro niżej i zapukałam do drzwi jej mieszkania. Otworzyła je powoli i uśmiechnęła się do mnie szeroko.

- Witaj Aly - zerknęła na miskę, którą trzymałam - Ja już trochę rozpakowana. Co tam?

- Przyszłam zobaczyć jak Ci idzie. No i na kawę. Mam ciasteczka! - krzyknęłam i uniosłam pojemnik do góry.

- Mniam. No chodź! - zachęcała mnie abym weszła, dziewczynie najwyraźniej spodobał się mój plan. Zrobiłam więc to, co kazała.

- Powiem ci, że nawet tu ładnie. Jak się trochę ogarnie to będzie fajnie - uśmiech  nie schodził jej z twarzy. Zakładam, że jest bardzo optymistyczną i pełną energii osobą. Uwielbiam takich ludzi i na pewno będę chciała ją lepiej poznać. Wielkim plusem jest to, że mieszkamy w jednym budynku.

Rozejrzałam się po pomieszczeniach. To mieszkanie jest podobne do mojego. Takie same ściany. Tylko układ jest inny. Kuchnia była w innym miejscu. I salon był nieco większy. Nie pamiętam czy ktokolwiek tutaj kiedyś mieszkał. Poza tym mam mało sąsiadów. Budynek jest jedno klatkowy. Łącznie znajduje się tu sześć mieszkań. To naprzeciw mnie jest puste. Pode mną mieszka starsza pani, która była kiedyś listonoszką. Na samym dole mieszka młody fotograf z żoną i z dwójką dzieci, a naprzeciw nich - starsze małżeństwo.

- Tak, jak coś to mogę pomóc - zaproponowałam.

- Nie chcę się narzucać - powiedziała, robiąc śmieszną minę.

- Nie, na prawdę. Zawsze mam czas. Nie mam nic ciekawszego do roboty - powiedziałam prawdę. Nudzę się i chwile z kimś, kto jest człowiekiem są dla mnie jak oderwanie od normalnego życia. Mojego życia... Oszukuję siebie.. ono nie jest normalne, jest nudne i z dużą ilością problemów. - No i oczywiście lubię pomagać innym.

- Dobrze. Skoro tak to świetnie się składa. Będę mogła z kimś rozmawiać, bo wcześniej mieszkałam daleko i teraz moi przyjaciele nie będą mogli za często mnie odwiedzać - na jej twarzy można było zauważyć lekki smutek, ale zaraz rozpromieniała radością.

- Usiądź - wskazała na małe krzesełko. - Wybacz, ale nie mam jeszcze aż tak dobrego wyposażenia. No to kawa czy herbata?

- Poproszę kawę - zachichotałam i zrobiłam to o co prosiła. - No a ja wyjmę jeszcze słodkie przekąski.

Lucy zaparzyła nam obu pysznego napoju. Podała mi kubek i usiadła obok mnie.

- No to jak się tu mieszka? - zapytała i upiła dość duży łyk.

- No wiesz... - wzięłam w ręce ciepły kubek. - Całkiem fajnie, ale trochę nudno -  wydukałam na jednym tchu. - Sąsiedzi starają się nie wtrącać w cudze życie, za co bardzo im dziękuję - zaśmiałam się.

- Rozumiem. No to teraz możesz do mnie przychodzić, ze mną nie będziesz się nudzić, gwarantuję ci to - posłała mi ciepłe spojrzenie.

- Okey. A czemu w ogóle się przeprowadziłaś?

- Chciałam się trochę odciąć od rodziców, spróbować życia.

- Mhm, to zrozumiałe.

   Rozmawiałyśmy tak jeszcze jakieś dwie godziny. Lucy jest zabawną osobą. Z nią można się pośmiać. Dawno nie wymieniłam z nikim tak wielu zdań jednego wieczoru. Byłam pod wrażeniem i cieszyłam się, że Lucy się tu wprowadziła. To szczęście, że trafiła do mojego bloku mieszkalnego. Może ma rację, może faktycznie nie będę się nudzić.

- Już późno - popatrzyłam na zegarek - Będę się zbierać Lucy - podniosłam się z miejsca.

- Dobrze. Dziękuję za miły wieczór przy kawie i ciasteczkach - dziewczyna również wstała.

- Ja również. Dobrej nocy - pożegnałam się z nią uściskiem i wyszłam.

   Powoli udałam się schodami na górę. Chciałam otworzyć drzwi, ale zauważyłam coś na wycieraczce. To jakaś kartka. Z zaciekawieniem podniosłam ją i przeczytałam.

" Nie jesteś już bezpieczna."


________________________________

No to teraz poznaliśmy troszkę przeszłości Alyssy
oraz kolejną postać.
Myślicie, że dużo wyniknie z tej znajomości?
Zobaczymy jak to się dalej ułoży. 
xx 

dianaa

czwartek, 13 kwietnia 2017

Rozdział 1

'Alyssa'

Zamknęłam oczy. Zaciągnęłam się tym, jakże nieskazitelnym zapachem orzechowej latte. Ogarnęło mnie przyjemne uczucie spokoju, ciepła i bezpieczeństwa. Z tym ostatnim odczuciem spotykałam się dość rzadko. Siedziałam jak zwykle przy swoim ulubionym stoliku przy oknie. W tle było słychać jakąś przyjemną muzykę. Wydaje mi się, że to Jaymes Young. Słuchając tej cicho puszczonej piosenki, która od razu mi się spodobała, wzięłam łyk ciepłego napoju. Delektowałam się chwilą.

Spojrzałam ostatni raz na wnętrze kawiarni. Na jasnobeżowe ściany i białe stoliki, przy których nikt nie siedział. Prawie. Jedno miejsce na drugim końcu sali, jak zwykle było zajęte przez mężczyznę. Znałam go z widzenia. Często tu przychodził, tak jak ja. Najwidoczniej lubimy to samo miejsce do odpoczywania i czasami zapomnienia niektórych rzeczy. Uśmiechnęłam się sama do siebie, kończąc już swoją kawę. Wyjęłam zegarek. Bardzo wyjątkowy zegarek - jest dla mnie jak talizman. Zawsze mam go przy sobie. Nim zorientowałam się która godzina, patrzyłam na jego złote zdobienia.

- Już późno - szepnęłam sama do siebie.

Wstałam powoli z miejsca i otworzyłam drzwi.

Poczułam lekki chłód z zewnątrz. Pomimo, że było lato to jednak tego wieczoru nie było za ciepło. Wyszłam przed budynek. Idąc chodnikiem, zerknęłam na szarawe niebo. Dzień jak co dzień. Ciągła rutyna czasem mnie nudziła, ale nie przestaję wierzyć, że może coś się zmieni.

Tęsknię za byciem małą dziewczynką. Nie miałam wtedy problemów. Bawiłam się jak długo chciałam. Odkąd skończyłam szkołę, zostało mi tylko jedno - niebo. Zawsze patrzyłam na ptaki, fascynują mnie. Te latające zwierzęta są moimi przyjaciółmi, może nawet jedynymi. Podziwiałam ich wolność. Czasem i ja mogłam choć trochę tego zaznać.

Szłam dalej. Byłam już blisko swojego domu, właściwie to swojej kryjówki. Wzięłam głęboki wdech, wchodząc do budynku. Nie mieszkam w luksusowym apartamencie, ale cieszę się z tego, że w ogóle je mam. Może nie jest tu za bardzo przytulnie, ale mi się podoba. Ściany budowli są z czerwonej cegły. W moich pięciu pomieszczeniach są stare meble. W największym pokoju, na stojącej niedaleko okna półce leżą książki. Niektóre są naprawdę bardzo ważne, staram się o nie dbać jak najlepiej potrafię. W każdym pokoju są białe lampy mojej babci oraz puchate, białe dywaniki.

W mojej sypialni, która znajdowała się tuż obok salonu jest przytulnie i ciepło. Jedna ściana w pokoju jest wyłożona szarymi panelami. Przy niej stało łóżko z metalowymi wykończeniami i moją miękką, białą pościelą. Naprzeciwko natomiast stoi wielka szafa z dębu.

Odetchnęłam głęboko i zdejmując ubrania poszłam do sypialni. Zanim się położyłam, zaświeciłam starą lampę. Czułam się wtedy bezpieczniej.

'Kilka godzin później'

Usłyszałam jakieś stukanie. Otworzyłam oczy i zerknęłam w stronę okna. Słońce świeciło dość mocno. „Zapowiada się gorący dzień" - pomyślałam. Gdy moje oczy przyzwyczaiły się do porannego światła, dostrzegłam wróbelka na parapecie. Uśmiechnęłam się w jego stronę i od razu wstałam. Przeciągnęłam się, jeszcze trochę zaspana i otworzyłam małe okienko.

- Chcesz abym się z wami pobawiła? - powiedziałam w stronę ptaka - Miałam gdzieś jakieś ziarenka - szepnęłam cicho i zaraz potem pobiegłam szybko do kuchni, wróciłam z miseczką jedzenia - Proszę! - uśmiechając się, podałam śpiewającemu zwierzątku karmę.

Zjadł wszystko.

- Już idę. - szepnęłam i poszłam się ubrać. Założyłam luźną białą bluzkę do połowy brzucha oraz jasne szorty. Z wielkim uśmiechem na twarzy udałam się schodami na dach. Poranne promienie muskały lekko moją skórę. Pobiegłam do brzegu budynku. Ptaki śpiewały i latały wokół.

Z jednej strony byłam samotna, ale czułam, że jednak tak nie jest. Cały czas mam wrażenie, że ktoś jest obok i mnie chroni. Wiatr rozwiewał moje włosy. Ciepło słońca oraz moc dzisiejszego wiatru to dobry początek dnia. Zamykając oczy, czułam jak się unoszę.

______________

Dwa lata temu opublikowałam tę historię. Jednak po jakimś czasie stwierdziłam, że nie dam rady jej skończyć. Ostatnio myślałam nad tym i postanowiłam ją nieco odświeżyć. Poprawiłam niektóre wątki i zamierzam opublikować swoje ff w lepszej wersji 😄💕 
Mam nadzieję, że się spodoba xx