poniedziałek, 1 maja 2017

Rozdział 3.

'Alyssa'

Trochę dręczyło mnie to ostrzeżenie, które leżało pod moimi drzwiami. Miałam nadzieję, że nie powinnam się tego, aż tak bać. Wydawało mi się, że mogły to zrobić jakieś dzieci albo ktokolwiek inny. To trochę zapuszczona dzielnica. Ktoś mógł to zrobić dla żartów, nawet nie zdając sobie sprawy z powagi tej sytuacji. Wiem, że nie mam przyjaciół, ale chyba nie mam też wrogów. No właśnie, chyba.

'Tydzień później'

Usłyszałam pukanie do drzwi. Lekko zdezorientowana podniosłam się z łóżka. Domyślałam się kto to może być. W końcu tylko jedna osoba mnie odwiedzała. Uśmiech znalazł miejsce na mojej twarzy. Szybko wstałam i poszłam prosto do drzwi. Otworzyłam je i ujrzałam bardzo radosną Lucy.

- No heeej - dziewczyna przywitała mnie uściskiem. Miała na sobie błękitną bluzkę i czarne szorty.

- Cześć - szepnęłam troszkę zaspanym głosem. - Ładnie wyglądasz.

- Dziękuję. Ubierz się, bo dziś chcę cię gdzieś zabrać - przez uśmiech ukazała swoje zęby. - I weź strój kąpielowy.

- No dobrze - odpowiedziałam jej, po czym udałam się do pokoju.

- Tylko szybko - Lucy weszła w głąb mieszkania i usiadła na kanapie w salonie.

Patrzyłam na zawartość drewnianej szafy, stojącej naprzeciwko łóżka. Nie mogłam się zdecydować co na siebie założyć. Aż w końcu wybrałam zwyczajny czarny top oraz jasne jeansy, które podkreślały moje nogi.

- Już - wyszłam z sypialni. - Możemy iść - uśmiechnęłam się do znajomej i założyłam swoje białe trampki.

- A więc idziemy - powiedziała i wstała z miejsca.

Wyszłyśmy z budynku i wsiadłyśmy do samochodu - czarnego Volkswagena bez dachu. Nie wiem skąd miała takie auto, może ma znajomości. Często mówi o takich sprzętach o jakich nawet nie mam pojęcia. Najwidoczniej się tym interesuje. Lucy jest dobrym kierowcą, jak i koleżanką. Nie mogę na nią narzekać, zawsze w razie potrzeby mogłam na nią liczyć. Minęło kilka dni od jej przeprowadzki. Pomagałam jej trochę z remontem, przy czym dużo rozmawiałyśmy. Zdołałyśmy szybko nawiązać kontakt ze sobą. Nie jestem pewna czy mogę jej ufać, ale dążę do tego.

Evans zawsze jak jechała to włączała głośną muzykę. Słuchała nawet fajnych piosenek.

Poznałam i polubiłam dzięki niej takie zespoły jak: The Script, All Time Low, Bring Me The Horizon, ale i nie tylko.

- Lubie ten kawałek - krzyknęła i zaczęła śpiewać. - "These are the days, We've been waiting for. One days like these. We couldn't ask for more."

- Znam to! - krzyknęłam i zaraz dołączyłam do niej.

Śpiewałyśmy unosząc ręce w górę. Jechałyśmy przez łąki. Z jednej strony było widać ocean. Wiatr rozwiewał nam włosy, a promienie słońca przyjemnie nas ogrzewały. Ta chwila była wspaniała. Rozkoszowałam się tą wolnością, zapachami lata, gorącem i widokami.

Lucy po kilkunastu minutach zatrzymała samochód. Rozejrzałam się i dostrzegłam niesamowitą plażę. Nigdy wcześniej tu nie byłam, mimo że często zwiedzam okolice.

- Chodź - szepnęła.

Wysiadłam i udałam się za nią. Zobaczyłam z bliższej odległości błękitną wodę. Fale lekko rozbijały się o kamienie po prawej stronie wybrzeża. Piękna plaża z widokiem na otwarty ocean. Drzewa jakby tańczyły do rytmu wody i wiatru, a ptaki leciały w stronę wschodzącego słońca.

- Kocham to miejsce - dziewczyna szepnęła i popatrzyła na mnie. - Kto ostatni na dole ten zgniłe jajo! - krzyknęła. Po chwili obie pobiegłyśmy po jasnozielonej trawie na dół. Tu na prawdę jest pięknie. Dobiegłyśmy prawie równocześnie, jednak dziewczyna troszkę mnie wyprzedziła.

Lucy okręciła się wokół własnej osi, głośno się śmiejąc.

- Jejku! Czemu nie widziałam nigdy tego miejsca? - z podziwem rozglądałam się stojąc w miejscu.

Zdjęłam buty i wzięłam je do ręki. Zaczęłam stawiać małe kroki na piasku, zbliżając się powoli do wody.

- Poczekaj! - Evans krzyknęła za mną. - Przebierzmy się i będziemy pływać! - poszła w stronę skał.

- No pewnie! - odwróciłam się. - Uważaj żeby cię coś nie ugryzło!

- O to się nie martw! - zaśmiała się głośno. Dziewczyna wyszła w jasnozielonym dwuczęściowym stroju kąpielowym. Przebrałam się zaraz po niej. Miałam na sobie jednoczęściowy granatowy strój.

Patrzyłam jak Lucy biegnie, wchodzi na duży głaz i skacze do wody. Zrobiłam to samo co ona. Śmiałyśmy się przy tym głośno.

Słońce zbliżało się ku południu. Pływałyśmy obie w czystej, przenikającej błękitem wodzie oceanu. Z każdą chwilą była ona cieplejsza. Zanurzyłam się niedaleko brzegu w poszukiwaniu jakichś muszelek. Natrafiłam na kilka. Jedna była bardzo piękna, duża, biała jakby z kamienia.

- Możemy z nich zrobić jakieś ozdoby! - Lucy odezwała się z brzegu plaży.

- O! niezły pomysł. To ja poszukam jeszcze - powiedziałam i zanurkowałam znowu.

Szukałam różnych skarbów w piasku. Zebrałam ich dość dużą ilość. Różnych rozmiarów i kolorów, od jasnych aż po takie w różne wzorki. Kamyki, muszelki ale i trafiła się jedna małża. Wynurzyłam się z wody i powoli ruszyłam do brzegu. Po moich włosach na plecy spływała woda. Otarłam jeszcze oczy dłonią aby lepiej widzieć. Usiadłyśmy razem z blondynką​ na kamieniu pod wielkim drzewem.

- Mam jakieś pnącze - dziewczyna podała mi brązowozielone łodygi.

- Nie mam pojęcia skąd ty to wytrzasnęłaś, ale przydadzą się. - powiedziałam cicho, tak aby usłyszała.

Lucy jak chce to potrafi się wyciszyć i wyluzować. Aktualnie zajęła się robieniem naszyjnika z z różnymi muszelkami, a ja plotłam bransoletkę z białą muszelką.

Popatrzyłam na towarzyszkę, ona przerwała swoją pracę i powiedziała:

- Aly, wiesz że każdy ma za sobą jakąś historię? - popatrzyła przed siebie, nie zwracając uwagi na nic, tak jakby zamarła od środka. - Ja też mam za sobą kawał wspomnień i dziwne życie. Boję się o tym mówić, ale mam takie wrażenie, że mnie zrozumiesz.

Złapałam jej dłoń w swoje. Bałam się, że ta piękna chwila właśnie się skończyła.

- Przecież wiesz, że możesz na mnie liczyć - patrzyłam na nią ze zrozumieniem i z troską.

Dziewczyna milczała przez kolejne kilka minut. Objęłam ją ramieniem i siedziałyśmy tak w ciszy.

Nie chciałam z niej wymuszać tego co ją dręczy, ale z drugiej strony nie chcę aby cierpiała.

- Jestem głodna. Pójdę po jedzenie - moja nowa sąsiadka wstała i poszła w stronę samochodu.

Patrzyłam jak słońce zachodzi. Różne odcienie pomarańczowego i czerwieni rozpływały się nad horyzontem, a ocean idealnie odbijał ten obraz. Byłyśmy tu prawie cały dzień. Szybko mijają takie szczęśliwe chwile. To co jest piękne trwa tylko moment i szybko przemija. Trzeba z tego korzystać.

Powoli niebo szarzało. Czułam, że moje życie jakby powoli się zmienia. Przez moment zapomniałam o swoim niebie. Nie chciałam o tym całkowicie zapomnieć. To była część mojego życia, moja mała chwila. Jednak poczucie więzi z ludźmi i ich beztroskim życiem to dla mnie chwila relaksu i odpoczynku od ciągłej rutyny i strachu. To smutne, że bałam się mimo, że miałam sprawiać, aby inni byli bezpieczni.

Postanowiłam pójść do koleżanki. Wzięłam nasze ubrania bo wiedziałam, że już będziemy musiały wracać. Poszłam szybkim krokiem do samochodu.

- Masz coś dobrego? Trochę burczy mi w brzuchu - podeszłam do niej.

- Tak, jasne - wyjęła torbę z kanapkami i dwie butelki soku pomarańczowego - Trzymaj - podała mi.

- Dziękuję - rozwinęłam kanapkę z folii i ugryzłam. - Pyszne są - niedługo po tym skończyłam jeść i popiłam napojem.

- Przebierzemy się i będziemy wracać - uśmiechnęła się w moim kierunku, na co ja przytaknęłam kiwnięciem głowy. Przebrałyśmy się dość szybko.

- Robi się troszkę chłodno - stwierdziłam. Wsiadłam do samochodu i zapięłam pasy. Lu po chwili zrobiła to samo.

- Pojedziemy jeszcze na stację, muszę zatankować - mruknęła cicho i zaczęła jechać.

Powoli robiło się ciemno, jednak na niebie nie było widać jeszcze gwiazd. Evans zatrzymała się na stacji benzynowej kilka kilometrów przed miastem i wysiadła z auta. Nalała do baku benzyny i pokazała ręką, żebym poszła z nią do sklepu, nie zatrzymała się, więc musiałam ją dogonić. Wysiadłam z samochodu i mimo wszystko nie spieszyłam się. Szłam powoli w stronę drzwi automatycznych.

Nagle poczułam jak ktoś, wychodząc ze sklepu na mnie wpadł. To działo się zbyt szybko i nie mogłam zareagować. Złapałam się za głowę i zmarszczyłam brwi, zamykając oczy.

- Cholera - słowo, które usłyszałam zmusiło mnie do spojrzenia na człowieka przede mną.

Wysoki brunet patrzył na dół na mnie i analizował ten krótki wypadek, tak samo jak ja. Spojrzałam w jego oczy i zobaczyłam w nich dziwny połysk. Tak jakby na sekundę zaświeciły się na złoto. Pokręciłam głową i odsunęłam się dwa kroki do tyłu. Chłopak jednak nie poruszył się i stał cały czas w miejscu. Mimo, że działo się to w przeciągu kilku sekund, odczułam, jakby przeciągało się to minutami. Na jego twarzy po chwili pojawił się chytry uśmieszek. Zmierzył mnie wzrokiem i schował dłonie do kieszeni spodni.

- No proszę, nawet na stacji benzynowej wpadają na mnie piękne dziewczyny - przygryzł wargę, na co przełknęłam ślinę.

- Alyssa! Gdzie ty byłaś? Miałaś przyjść do sklepu - Lucy wyszła z pomieszczenia i zmarszczyła brwi, patrząc raz na mnie, raz na bruneta.

- Alyssa - powtórzył chłopak i uśmiechnął się szeroko. - Miło cię poznać. Przy okazji, siema Lucy.

Otworzyłam szeroko oczy i patrzyłam na nią z niedowierzaniem. Nie byłam pewna co tak właściwie się stało.

- Lucy, no proszę - jasnowłosy chłopak wyszczerzył się, idąc do nas. Za nim podążał niższy blondyn, uśmiechając się cały czas.

- Ashton - dziewczyna wywróciła oczami. - Jak tam życie przeciętnego bad boy'a ? - zaśmiała się.

- Ohh, przestań! Dawno się nie widzieliśmy - odezwał się szybko.

- Znasz ich? - szepnęłam do niej.

- Ze szkoły - od razu odpowiedziała cicho tak jak ja.

- Co takie dziewczyny robią tak późną porą na jakimś odludziu? - zapytał z wyczuwalną udawaną troską.

- Cóż, to chyba nie powinno was obchodzić - odpowiedziała obojętnie. - Wsiadaj do samochodu, Aly - zawołała mnie.

- No nawet koleżanki nam nie przedstawisz? - zawołał ten z wielkim uśmiechem na twarzy.

- No dobra. Aly to Ashton, Cameron i Calum - popatrzyła na mnie. - A teraz was przeproszę, ale śpieszymy się.

- Miło was poznać - rzuciłam jakimś tandetnym tekstem. Oczywiście nie umiałam wymyślić czegoś lepszego. Uśmiechnęłam się do nich po czym wsiadłam do auta.

-Do zobaczenia! - krzyknął Ash.

- Taak, może kiedyś - Evans burknęła pod nosem.

Odjechałyśmy stamtąd dość szybko. Patrzyłam na już ciemnoniebieskie niebo. Gdzieniegdzie było widać pojedyncze gwiazdy. Ten dzień był udany, może nawet bardzo. Zaintrygował mnie poznany dzisiaj brunet, ale zapewne małe prawdopodobieństwo, że znów go zobaczę. Chociaż jego oczy zapamiętam na długo. Po chwili ciszy postanowiłam się odezwać.

- Nie lubisz ich? - bardziej stwierdziłam niż zapytałam.

- Wiesz, nie należą do moich faworytów. Ja wolę bardziej wykształcone towarzystwo - zaśmiała się szczerze.

- Rozumiem - zachichotałam.

Nim się obejrzałam już dojeżdżałyśmy do miasta.

- Poczekasz sekundę? Muszę iść jeszcze coś załatwić - dziewczyna zaparkowała w centrum miasta.

- Lucy, jestem troszkę zmęczona, przejdę się. To tylko kawałek drogi - posłałam jej ciepły uśmiech.

- No w porządku. Tylko uważaj - cmoknęła w moją stronę.

Wyszłyśmy obie z samochodu. Zwróciłam się ku drodze do domu, a moja koleżanka poszła w przeciwną stronę. Odetchnęłam głęboko i powoli ruszyłam w dobrze znaną mi stronę. Szłam chodnikiem, patrząc na nocne niebo. Księżyc świecił dość mocno, była pełnia.

Idąc szybkim krokiem usłyszałam jakiś dziwny dźwięk. Co prawda są tu ludzie, to nie jakieś pustkowie, ale jednak nie ma tłumów o tej porze. Przez głowę przyszła mi głupia myśl. Nie to nie może być prawdą. Ktoś by mnie śledził? Mój oddech lekko przyspieszył. Czułam jak z każdym krokiem idę szybciej. Bałam się. Tak, w tym momencie się bałam. Byłam już blisko swojego mieszkania. Nagle poczułam jak ktoś łapie mnie za rękę i ciągnie w małą uliczkę. Odruchowo głośno pisnęłam, na co ktoś złapał mnie w talii i przyłożył do szyi coś metalowego. To chyba nóż. Zacisnęłam mocno oczy, zostając w bezruchu.

- Witaj ślicznotko - usłyszałam męski głos. Mówił dość cicho, pewnie aby nikt nas nie usłyszał ani nie zauważył.

- Masz coś co chciałbym wziąć - szepnął mi wprost do ucha - I oddasz to po dobroci, bo inaczej będzie źle.

Łzy zaczęły spływać mi po policzkach. Jedna po drugiej. Próbowałam się szarpać, ale nie udało mi się to. Mężczyzna od razu uderzył mnie w brzuch, przez co nachyliłam się z bólu.

- Alyssa, złotko, gdzie masz zegarek? - zapytał się z ironicznym śmiechem.

Otworzyłam szeroko oczy. Skąd wie o moim zegarku? Uderzył kolejny raz, tym razem w bok. Zgięłam się w pół i upadłam na kolana. Czułam, że wszystko mnie boli. Byłam bezradna.

- S-skąd..? - wydukałam.

- Jeszcze po to wrócę - powiedział szybko. Czyżby się czegoś przestraszył?

Zauważyłam, że powoli odpływam. Obraz był zamazany. Zobaczyłam za mgłą czarne skrzydła. To niemożliwe. Upadłam całkowicie na ziemię. Powoli zamykały mi się oczy. Nagle usłyszałam, że ktoś się zbliża.

- Alyssa?!

_______________________

Nowi bohaterowie
Coś się dzieje 🙉

xx

dianaa

poniedziałek, 24 kwietnia 2017

Rozdział 2.

<muzyka>

'Alyssa '

   Pamiętam swoje dzieciństwo dość dokładnie. Wyjątkowym okresem sprzed kilku lat były wakacje. Miałam wtedy około pięć lat, było bardzo pięknie. Wspominam ten czas bardzo dobrze. Wydaje mi się, że był to jeden z najlepszych okresów w moim życiu. Cały czas bawiłam się z moimi rodzicami. Spędzaliśmy ten czas w domku nad jeziorem. Tata uczył mnie łowić ryby. Co prawda nie złowiłam ani jednej, ale to była dla mnie zabawa. Tak, właśnie, mój tata. Babcia mówiła mi, że był bardzo odważny i podobno nie dałby nikomu mnie skrzywdzić. A mama - kochana i opiekuńcza, podobno zawsze przesadzała ze swoją troską, ale to dlatego, że się o mnie martwiła. Wszyscy mówili mi, że jestem wyjątkowa. Jako mała dziewczynka nie wiedziałam tak na prawdę, o co chodzi. Myślałam , że każdy mówi tak do swoich dzieci. Do czasu.

   Jeden, ostatni dzień pobytu na wczasach mam zapisany jak przez mgłę. Coś się stało. Babcia opowiadała mi o tym. Słyszałam od niej słowa: " Pamiętaj Alyssa! Jesteś bardzo niezwykłą dziewczynką. Rodzice zawsze będą cię kochać (...) Wtedy, na wakacjach pewien niedobry pan chciał coś od twojej mamusi i tatusia. Oni mu na to nie pozwolili i ten pan się bardzo zdenerwował (...) " W tym momencie płakałyśmy obie. Nie mogłam sobie przypomnieć szczegółów tego zdarzenia.

   Przez ostatnie kilka tygodni śniłam o tym. Prawie codziennie. Jestem w spokojnej wodzie, a moi rodzice stoją przed domkiem. Przychodzi mężczyzna i nagle dostrzegam dużego czarnego ptaka. Właściwie to ogromne czarne skrzydła. Obraz się zamazuje. Słyszę jak mama krzyczy: "Zostaw nas! Alyssa!... Niee! " A ja zaczynam płakać. I zawsze się budzę.

- Nieeee! - Zerwałam się z łóżka i usiadłam. Mój oddech bardzo przyspieszył.
Serce biło mi w szalonym tempie. Zacisnęłam mocno oczy, a łza spłynęła mi po policzku.
Położyłam się z powrotem i mocno przytuliłam się do kołdry. Znowu. W kółko męczy mnie jeden i ten sam sen.
- Nie - szepnęłam jeszcze raz.

   Wstałam spokojnie i poszłam szybko do łazienki.
Chłodny prysznic dobrze mi zrobi. Stałam pod strumieniem wody dość długo. Po takim odświeżeniu poszłam do kuchni. Z kubkiem świeżo zaparzonej herbaty usiadłam na fotelu. Energicznie mieszałam napój. Nagle usłyszałam jakiś hałas - jakby upadło coś ciężkiego. Dobiegał z klatki schodowej. Ruszyłam w stronę drzwi i wyszłam z mieszkania. Pobiegłam na dół i zobaczyłam dziewczynę. Miała dość smukłą sylwetkę. Długie blond włosy zakrywały jej twarz. Zbierała ubrania, które prawdopodobnie wypadły z walizki. Najwidoczniej bagaż musiał jej upaść i stąd ten huk.

- Może pomogę - uśmiechnęłam się w jej kierunku. Dziewczyna podniosła głowę
i przytaknęła. Podeszłam do niej i zaczęłam zbierać rozsypane rzeczy.

- Ja i mój pech... - dziewczyna zaśmiała się.

- No czasem się zdarza. - szepnęłam, kończąc zbieranie.

- Dziękuję ci bardzo - powiedziała po chwili dodając: - Jestem Lucy - wyciągnęła
dłoń w moim kierunku. Uśmiechnęłam się i uścisnęłam ją.

- Alyssa, miło mi Cię poznać.

-  W pierwszy dzień przeprowadzki, przy skomplikowanych okolicznościach poznałam
sąsiadkę - zaśmiała się.

- Miłe spotkanie. Teraz będę miała z kim poplotkować.

- No pewnie. Przeproszę cię na chwilkę i pójdę się rozpakować - dziewczyna uśmiechnęła się. Pożegnałam ją i wróciłam do domu.

'Kilka godzin  później'

   Postanowiłam, że odwiedzę nowo zapoznaną koleżankę. Oczywiście z dobrymi ciastkami. Zeszłam piętro niżej i zapukałam do drzwi jej mieszkania. Otworzyła je powoli i uśmiechnęła się do mnie szeroko.

- Witaj Aly - zerknęła na miskę, którą trzymałam - Ja już trochę rozpakowana. Co tam?

- Przyszłam zobaczyć jak Ci idzie. No i na kawę. Mam ciasteczka! - krzyknęłam i uniosłam pojemnik do góry.

- Mniam. No chodź! - zachęcała mnie abym weszła, dziewczynie najwyraźniej spodobał się mój plan. Zrobiłam więc to, co kazała.

- Powiem ci, że nawet tu ładnie. Jak się trochę ogarnie to będzie fajnie - uśmiech  nie schodził jej z twarzy. Zakładam, że jest bardzo optymistyczną i pełną energii osobą. Uwielbiam takich ludzi i na pewno będę chciała ją lepiej poznać. Wielkim plusem jest to, że mieszkamy w jednym budynku.

Rozejrzałam się po pomieszczeniach. To mieszkanie jest podobne do mojego. Takie same ściany. Tylko układ jest inny. Kuchnia była w innym miejscu. I salon był nieco większy. Nie pamiętam czy ktokolwiek tutaj kiedyś mieszkał. Poza tym mam mało sąsiadów. Budynek jest jedno klatkowy. Łącznie znajduje się tu sześć mieszkań. To naprzeciw mnie jest puste. Pode mną mieszka starsza pani, która była kiedyś listonoszką. Na samym dole mieszka młody fotograf z żoną i z dwójką dzieci, a naprzeciw nich - starsze małżeństwo.

- Tak, jak coś to mogę pomóc - zaproponowałam.

- Nie chcę się narzucać - powiedziała, robiąc śmieszną minę.

- Nie, na prawdę. Zawsze mam czas. Nie mam nic ciekawszego do roboty - powiedziałam prawdę. Nudzę się i chwile z kimś, kto jest człowiekiem są dla mnie jak oderwanie od normalnego życia. Mojego życia... Oszukuję siebie.. ono nie jest normalne, jest nudne i z dużą ilością problemów. - No i oczywiście lubię pomagać innym.

- Dobrze. Skoro tak to świetnie się składa. Będę mogła z kimś rozmawiać, bo wcześniej mieszkałam daleko i teraz moi przyjaciele nie będą mogli za często mnie odwiedzać - na jej twarzy można było zauważyć lekki smutek, ale zaraz rozpromieniała radością.

- Usiądź - wskazała na małe krzesełko. - Wybacz, ale nie mam jeszcze aż tak dobrego wyposażenia. No to kawa czy herbata?

- Poproszę kawę - zachichotałam i zrobiłam to o co prosiła. - No a ja wyjmę jeszcze słodkie przekąski.

Lucy zaparzyła nam obu pysznego napoju. Podała mi kubek i usiadła obok mnie.

- No to jak się tu mieszka? - zapytała i upiła dość duży łyk.

- No wiesz... - wzięłam w ręce ciepły kubek. - Całkiem fajnie, ale trochę nudno -  wydukałam na jednym tchu. - Sąsiedzi starają się nie wtrącać w cudze życie, za co bardzo im dziękuję - zaśmiałam się.

- Rozumiem. No to teraz możesz do mnie przychodzić, ze mną nie będziesz się nudzić, gwarantuję ci to - posłała mi ciepłe spojrzenie.

- Okey. A czemu w ogóle się przeprowadziłaś?

- Chciałam się trochę odciąć od rodziców, spróbować życia.

- Mhm, to zrozumiałe.

   Rozmawiałyśmy tak jeszcze jakieś dwie godziny. Lucy jest zabawną osobą. Z nią można się pośmiać. Dawno nie wymieniłam z nikim tak wielu zdań jednego wieczoru. Byłam pod wrażeniem i cieszyłam się, że Lucy się tu wprowadziła. To szczęście, że trafiła do mojego bloku mieszkalnego. Może ma rację, może faktycznie nie będę się nudzić.

- Już późno - popatrzyłam na zegarek - Będę się zbierać Lucy - podniosłam się z miejsca.

- Dobrze. Dziękuję za miły wieczór przy kawie i ciasteczkach - dziewczyna również wstała.

- Ja również. Dobrej nocy - pożegnałam się z nią uściskiem i wyszłam.

   Powoli udałam się schodami na górę. Chciałam otworzyć drzwi, ale zauważyłam coś na wycieraczce. To jakaś kartka. Z zaciekawieniem podniosłam ją i przeczytałam.

" Nie jesteś już bezpieczna."


________________________________

No to teraz poznaliśmy troszkę przeszłości Alyssy
oraz kolejną postać.
Myślicie, że dużo wyniknie z tej znajomości?
Zobaczymy jak to się dalej ułoży. 
xx 

dianaa

czwartek, 13 kwietnia 2017

Rozdział 1

'Alyssa'

Zamknęłam oczy. Zaciągnęłam się tym, jakże nieskazitelnym zapachem orzechowej latte. Ogarnęło mnie przyjemne uczucie spokoju, ciepła i bezpieczeństwa. Z tym ostatnim odczuciem spotykałam się dość rzadko. Siedziałam jak zwykle przy swoim ulubionym stoliku przy oknie. W tle było słychać jakąś przyjemną muzykę. Wydaje mi się, że to Jaymes Young. Słuchając tej cicho puszczonej piosenki, która od razu mi się spodobała, wzięłam łyk ciepłego napoju. Delektowałam się chwilą.

Spojrzałam ostatni raz na wnętrze kawiarni. Na jasnobeżowe ściany i białe stoliki, przy których nikt nie siedział. Prawie. Jedno miejsce na drugim końcu sali, jak zwykle było zajęte przez mężczyznę. Znałam go z widzenia. Często tu przychodził, tak jak ja. Najwidoczniej lubimy to samo miejsce do odpoczywania i czasami zapomnienia niektórych rzeczy. Uśmiechnęłam się sama do siebie, kończąc już swoją kawę. Wyjęłam zegarek. Bardzo wyjątkowy zegarek - jest dla mnie jak talizman. Zawsze mam go przy sobie. Nim zorientowałam się która godzina, patrzyłam na jego złote zdobienia.

- Już późno - szepnęłam sama do siebie.

Wstałam powoli z miejsca i otworzyłam drzwi.

Poczułam lekki chłód z zewnątrz. Pomimo, że było lato to jednak tego wieczoru nie było za ciepło. Wyszłam przed budynek. Idąc chodnikiem, zerknęłam na szarawe niebo. Dzień jak co dzień. Ciągła rutyna czasem mnie nudziła, ale nie przestaję wierzyć, że może coś się zmieni.

Tęsknię za byciem małą dziewczynką. Nie miałam wtedy problemów. Bawiłam się jak długo chciałam. Odkąd skończyłam szkołę, zostało mi tylko jedno - niebo. Zawsze patrzyłam na ptaki, fascynują mnie. Te latające zwierzęta są moimi przyjaciółmi, może nawet jedynymi. Podziwiałam ich wolność. Czasem i ja mogłam choć trochę tego zaznać.

Szłam dalej. Byłam już blisko swojego domu, właściwie to swojej kryjówki. Wzięłam głęboki wdech, wchodząc do budynku. Nie mieszkam w luksusowym apartamencie, ale cieszę się z tego, że w ogóle je mam. Może nie jest tu za bardzo przytulnie, ale mi się podoba. Ściany budowli są z czerwonej cegły. W moich pięciu pomieszczeniach są stare meble. W największym pokoju, na stojącej niedaleko okna półce leżą książki. Niektóre są naprawdę bardzo ważne, staram się o nie dbać jak najlepiej potrafię. W każdym pokoju są białe lampy mojej babci oraz puchate, białe dywaniki.

W mojej sypialni, która znajdowała się tuż obok salonu jest przytulnie i ciepło. Jedna ściana w pokoju jest wyłożona szarymi panelami. Przy niej stało łóżko z metalowymi wykończeniami i moją miękką, białą pościelą. Naprzeciwko natomiast stoi wielka szafa z dębu.

Odetchnęłam głęboko i zdejmując ubrania poszłam do sypialni. Zanim się położyłam, zaświeciłam starą lampę. Czułam się wtedy bezpieczniej.

'Kilka godzin później'

Usłyszałam jakieś stukanie. Otworzyłam oczy i zerknęłam w stronę okna. Słońce świeciło dość mocno. „Zapowiada się gorący dzień" - pomyślałam. Gdy moje oczy przyzwyczaiły się do porannego światła, dostrzegłam wróbelka na parapecie. Uśmiechnęłam się w jego stronę i od razu wstałam. Przeciągnęłam się, jeszcze trochę zaspana i otworzyłam małe okienko.

- Chcesz abym się z wami pobawiła? - powiedziałam w stronę ptaka - Miałam gdzieś jakieś ziarenka - szepnęłam cicho i zaraz potem pobiegłam szybko do kuchni, wróciłam z miseczką jedzenia - Proszę! - uśmiechając się, podałam śpiewającemu zwierzątku karmę.

Zjadł wszystko.

- Już idę. - szepnęłam i poszłam się ubrać. Założyłam luźną białą bluzkę do połowy brzucha oraz jasne szorty. Z wielkim uśmiechem na twarzy udałam się schodami na dach. Poranne promienie muskały lekko moją skórę. Pobiegłam do brzegu budynku. Ptaki śpiewały i latały wokół.

Z jednej strony byłam samotna, ale czułam, że jednak tak nie jest. Cały czas mam wrażenie, że ktoś jest obok i mnie chroni. Wiatr rozwiewał moje włosy. Ciepło słońca oraz moc dzisiejszego wiatru to dobry początek dnia. Zamykając oczy, czułam jak się unoszę.

______________

Dwa lata temu opublikowałam tę historię. Jednak po jakimś czasie stwierdziłam, że nie dam rady jej skończyć. Ostatnio myślałam nad tym i postanowiłam ją nieco odświeżyć. Poprawiłam niektóre wątki i zamierzam opublikować swoje ff w lepszej wersji 😄💕 
Mam nadzieję, że się spodoba xx