'Alyssa'
Trochę dręczyło mnie to ostrzeżenie, które leżało pod moimi drzwiami. Miałam nadzieję, że nie powinnam się tego, aż tak bać. Wydawało mi się, że mogły to zrobić jakieś dzieci albo ktokolwiek inny. To trochę zapuszczona dzielnica. Ktoś mógł to zrobić dla żartów, nawet nie zdając sobie sprawy z powagi tej sytuacji. Wiem, że nie mam przyjaciół, ale chyba nie mam też wrogów. No właśnie, chyba.
'Tydzień później'
Usłyszałam pukanie do drzwi. Lekko zdezorientowana podniosłam się z łóżka. Domyślałam się kto to może być. W końcu tylko jedna osoba mnie odwiedzała. Uśmiech znalazł miejsce na mojej twarzy. Szybko wstałam i poszłam prosto do drzwi. Otworzyłam je i ujrzałam bardzo radosną Lucy.
- No heeej - dziewczyna przywitała mnie uściskiem. Miała na sobie błękitną bluzkę i czarne szorty.
- Cześć - szepnęłam troszkę zaspanym głosem. - Ładnie wyglądasz.
- Dziękuję. Ubierz się, bo dziś chcę cię gdzieś zabrać - przez uśmiech ukazała swoje zęby. - I weź strój kąpielowy.
- No dobrze - odpowiedziałam jej, po czym udałam się do pokoju.
- Tylko szybko - Lucy weszła w głąb mieszkania i usiadła na kanapie w salonie.
Patrzyłam na zawartość drewnianej szafy, stojącej naprzeciwko łóżka. Nie mogłam się zdecydować co na siebie założyć. Aż w końcu wybrałam zwyczajny czarny top oraz jasne jeansy, które podkreślały moje nogi.
- Już - wyszłam z sypialni. - Możemy iść - uśmiechnęłam się do znajomej i założyłam swoje białe trampki.
- A więc idziemy - powiedziała i wstała z miejsca.
Wyszłyśmy z budynku i wsiadłyśmy do samochodu - czarnego Volkswagena bez dachu. Nie wiem skąd miała takie auto, może ma znajomości. Często mówi o takich sprzętach o jakich nawet nie mam pojęcia. Najwidoczniej się tym interesuje. Lucy jest dobrym kierowcą, jak i koleżanką. Nie mogę na nią narzekać, zawsze w razie potrzeby mogłam na nią liczyć. Minęło kilka dni od jej przeprowadzki. Pomagałam jej trochę z remontem, przy czym dużo rozmawiałyśmy. Zdołałyśmy szybko nawiązać kontakt ze sobą. Nie jestem pewna czy mogę jej ufać, ale dążę do tego.
Evans zawsze jak jechała to włączała głośną muzykę. Słuchała nawet fajnych piosenek.
Poznałam i polubiłam dzięki niej takie zespoły jak: The Script, All Time Low, Bring Me The Horizon, ale i nie tylko.
- Lubie ten kawałek - krzyknęła i zaczęła śpiewać. - "These are the days, We've been waiting for. One days like these. We couldn't ask for more."
- Znam to! - krzyknęłam i zaraz dołączyłam do niej.
Śpiewałyśmy unosząc ręce w górę. Jechałyśmy przez łąki. Z jednej strony było widać ocean. Wiatr rozwiewał nam włosy, a promienie słońca przyjemnie nas ogrzewały. Ta chwila była wspaniała. Rozkoszowałam się tą wolnością, zapachami lata, gorącem i widokami.
Lucy po kilkunastu minutach zatrzymała samochód. Rozejrzałam się i dostrzegłam niesamowitą plażę. Nigdy wcześniej tu nie byłam, mimo że często zwiedzam okolice.
- Chodź - szepnęła.
Wysiadłam i udałam się za nią. Zobaczyłam z bliższej odległości błękitną wodę. Fale lekko rozbijały się o kamienie po prawej stronie wybrzeża. Piękna plaża z widokiem na otwarty ocean. Drzewa jakby tańczyły do rytmu wody i wiatru, a ptaki leciały w stronę wschodzącego słońca.
- Kocham to miejsce - dziewczyna szepnęła i popatrzyła na mnie. - Kto ostatni na dole ten zgniłe jajo! - krzyknęła. Po chwili obie pobiegłyśmy po jasnozielonej trawie na dół. Tu na prawdę jest pięknie. Dobiegłyśmy prawie równocześnie, jednak dziewczyna troszkę mnie wyprzedziła.
Lucy okręciła się wokół własnej osi, głośno się śmiejąc.
- Jejku! Czemu nie widziałam nigdy tego miejsca? - z podziwem rozglądałam się stojąc w miejscu.
Zdjęłam buty i wzięłam je do ręki. Zaczęłam stawiać małe kroki na piasku, zbliżając się powoli do wody.
- Poczekaj! - Evans krzyknęła za mną. - Przebierzmy się i będziemy pływać! - poszła w stronę skał.
- No pewnie! - odwróciłam się. - Uważaj żeby cię coś nie ugryzło!
- O to się nie martw! - zaśmiała się głośno. Dziewczyna wyszła w jasnozielonym dwuczęściowym stroju kąpielowym. Przebrałam się zaraz po niej. Miałam na sobie jednoczęściowy granatowy strój.
Patrzyłam jak Lucy biegnie, wchodzi na duży głaz i skacze do wody. Zrobiłam to samo co ona. Śmiałyśmy się przy tym głośno.
Słońce zbliżało się ku południu. Pływałyśmy obie w czystej, przenikającej błękitem wodzie oceanu. Z każdą chwilą była ona cieplejsza. Zanurzyłam się niedaleko brzegu w poszukiwaniu jakichś muszelek. Natrafiłam na kilka. Jedna była bardzo piękna, duża, biała jakby z kamienia.
- Możemy z nich zrobić jakieś ozdoby! - Lucy odezwała się z brzegu plaży.
- O! niezły pomysł. To ja poszukam jeszcze - powiedziałam i zanurkowałam znowu.
Szukałam różnych skarbów w piasku. Zebrałam ich dość dużą ilość. Różnych rozmiarów i kolorów, od jasnych aż po takie w różne wzorki. Kamyki, muszelki ale i trafiła się jedna małża. Wynurzyłam się z wody i powoli ruszyłam do brzegu. Po moich włosach na plecy spływała woda. Otarłam jeszcze oczy dłonią aby lepiej widzieć. Usiadłyśmy razem z blondynką na kamieniu pod wielkim drzewem.
- Mam jakieś pnącze - dziewczyna podała mi brązowozielone łodygi.
- Nie mam pojęcia skąd ty to wytrzasnęłaś, ale przydadzą się. - powiedziałam cicho, tak aby usłyszała.
Lucy jak chce to potrafi się wyciszyć i wyluzować. Aktualnie zajęła się robieniem naszyjnika z z różnymi muszelkami, a ja plotłam bransoletkę z białą muszelką.
Popatrzyłam na towarzyszkę, ona przerwała swoją pracę i powiedziała:
- Aly, wiesz że każdy ma za sobą jakąś historię? - popatrzyła przed siebie, nie zwracając uwagi na nic, tak jakby zamarła od środka. - Ja też mam za sobą kawał wspomnień i dziwne życie. Boję się o tym mówić, ale mam takie wrażenie, że mnie zrozumiesz.
Złapałam jej dłoń w swoje. Bałam się, że ta piękna chwila właśnie się skończyła.
- Przecież wiesz, że możesz na mnie liczyć - patrzyłam na nią ze zrozumieniem i z troską.
Dziewczyna milczała przez kolejne kilka minut. Objęłam ją ramieniem i siedziałyśmy tak w ciszy.
Nie chciałam z niej wymuszać tego co ją dręczy, ale z drugiej strony nie chcę aby cierpiała.
- Jestem głodna. Pójdę po jedzenie - moja nowa sąsiadka wstała i poszła w stronę samochodu.
Patrzyłam jak słońce zachodzi. Różne odcienie pomarańczowego i czerwieni rozpływały się nad horyzontem, a ocean idealnie odbijał ten obraz. Byłyśmy tu prawie cały dzień. Szybko mijają takie szczęśliwe chwile. To co jest piękne trwa tylko moment i szybko przemija. Trzeba z tego korzystać.
Powoli niebo szarzało. Czułam, że moje życie jakby powoli się zmienia. Przez moment zapomniałam o swoim niebie. Nie chciałam o tym całkowicie zapomnieć. To była część mojego życia, moja mała chwila. Jednak poczucie więzi z ludźmi i ich beztroskim życiem to dla mnie chwila relaksu i odpoczynku od ciągłej rutyny i strachu. To smutne, że bałam się mimo, że miałam sprawiać, aby inni byli bezpieczni.
Postanowiłam pójść do koleżanki. Wzięłam nasze ubrania bo wiedziałam, że już będziemy musiały wracać. Poszłam szybkim krokiem do samochodu.
- Masz coś dobrego? Trochę burczy mi w brzuchu - podeszłam do niej.
- Tak, jasne - wyjęła torbę z kanapkami i dwie butelki soku pomarańczowego - Trzymaj - podała mi.
- Dziękuję - rozwinęłam kanapkę z folii i ugryzłam. - Pyszne są - niedługo po tym skończyłam jeść i popiłam napojem.
- Przebierzemy się i będziemy wracać - uśmiechnęła się w moim kierunku, na co ja przytaknęłam kiwnięciem głowy. Przebrałyśmy się dość szybko.
- Robi się troszkę chłodno - stwierdziłam. Wsiadłam do samochodu i zapięłam pasy. Lu po chwili zrobiła to samo.
- Pojedziemy jeszcze na stację, muszę zatankować - mruknęła cicho i zaczęła jechać.
Powoli robiło się ciemno, jednak na niebie nie było widać jeszcze gwiazd. Evans zatrzymała się na stacji benzynowej kilka kilometrów przed miastem i wysiadła z auta. Nalała do baku benzyny i pokazała ręką, żebym poszła z nią do sklepu, nie zatrzymała się, więc musiałam ją dogonić. Wysiadłam z samochodu i mimo wszystko nie spieszyłam się. Szłam powoli w stronę drzwi automatycznych.
Nagle poczułam jak ktoś, wychodząc ze sklepu na mnie wpadł. To działo się zbyt szybko i nie mogłam zareagować. Złapałam się za głowę i zmarszczyłam brwi, zamykając oczy.
- Cholera - słowo, które usłyszałam zmusiło mnie do spojrzenia na człowieka przede mną.
Wysoki brunet patrzył na dół na mnie i analizował ten krótki wypadek, tak samo jak ja. Spojrzałam w jego oczy i zobaczyłam w nich dziwny połysk. Tak jakby na sekundę zaświeciły się na złoto. Pokręciłam głową i odsunęłam się dwa kroki do tyłu. Chłopak jednak nie poruszył się i stał cały czas w miejscu. Mimo, że działo się to w przeciągu kilku sekund, odczułam, jakby przeciągało się to minutami. Na jego twarzy po chwili pojawił się chytry uśmieszek. Zmierzył mnie wzrokiem i schował dłonie do kieszeni spodni.
- No proszę, nawet na stacji benzynowej wpadają na mnie piękne dziewczyny - przygryzł wargę, na co przełknęłam ślinę.
- Alyssa! Gdzie ty byłaś? Miałaś przyjść do sklepu - Lucy wyszła z pomieszczenia i zmarszczyła brwi, patrząc raz na mnie, raz na bruneta.
- Alyssa - powtórzył chłopak i uśmiechnął się szeroko. - Miło cię poznać. Przy okazji, siema Lucy.
Otworzyłam szeroko oczy i patrzyłam na nią z niedowierzaniem. Nie byłam pewna co tak właściwie się stało.
- Lucy, no proszę - jasnowłosy chłopak wyszczerzył się, idąc do nas. Za nim podążał niższy blondyn, uśmiechając się cały czas.
- Ashton - dziewczyna wywróciła oczami. - Jak tam życie przeciętnego bad boy'a ? - zaśmiała się.
- Ohh, przestań! Dawno się nie widzieliśmy - odezwał się szybko.
- Znasz ich? - szepnęłam do niej.
- Ze szkoły - od razu odpowiedziała cicho tak jak ja.
- Co takie dziewczyny robią tak późną porą na jakimś odludziu? - zapytał z wyczuwalną udawaną troską.
- Cóż, to chyba nie powinno was obchodzić - odpowiedziała obojętnie. - Wsiadaj do samochodu, Aly - zawołała mnie.
- No nawet koleżanki nam nie przedstawisz? - zawołał ten z wielkim uśmiechem na twarzy.
- No dobra. Aly to Ashton, Cameron i Calum - popatrzyła na mnie. - A teraz was przeproszę, ale śpieszymy się.
- Miło was poznać - rzuciłam jakimś tandetnym tekstem. Oczywiście nie umiałam wymyślić czegoś lepszego. Uśmiechnęłam się do nich po czym wsiadłam do auta.
-Do zobaczenia! - krzyknął Ash.
- Taak, może kiedyś - Evans burknęła pod nosem.
Odjechałyśmy stamtąd dość szybko. Patrzyłam na już ciemnoniebieskie niebo. Gdzieniegdzie było widać pojedyncze gwiazdy. Ten dzień był udany, może nawet bardzo. Zaintrygował mnie poznany dzisiaj brunet, ale zapewne małe prawdopodobieństwo, że znów go zobaczę. Chociaż jego oczy zapamiętam na długo. Po chwili ciszy postanowiłam się odezwać.
- Nie lubisz ich? - bardziej stwierdziłam niż zapytałam.
- Wiesz, nie należą do moich faworytów. Ja wolę bardziej wykształcone towarzystwo - zaśmiała się szczerze.
- Rozumiem - zachichotałam.
Nim się obejrzałam już dojeżdżałyśmy do miasta.
- Poczekasz sekundę? Muszę iść jeszcze coś załatwić - dziewczyna zaparkowała w centrum miasta.
- Lucy, jestem troszkę zmęczona, przejdę się. To tylko kawałek drogi - posłałam jej ciepły uśmiech.
- No w porządku. Tylko uważaj - cmoknęła w moją stronę.
Wyszłyśmy obie z samochodu. Zwróciłam się ku drodze do domu, a moja koleżanka poszła w przeciwną stronę. Odetchnęłam głęboko i powoli ruszyłam w dobrze znaną mi stronę. Szłam chodnikiem, patrząc na nocne niebo. Księżyc świecił dość mocno, była pełnia.
Idąc szybkim krokiem usłyszałam jakiś dziwny dźwięk. Co prawda są tu ludzie, to nie jakieś pustkowie, ale jednak nie ma tłumów o tej porze. Przez głowę przyszła mi głupia myśl. Nie to nie może być prawdą. Ktoś by mnie śledził? Mój oddech lekko przyspieszył. Czułam jak z każdym krokiem idę szybciej. Bałam się. Tak, w tym momencie się bałam. Byłam już blisko swojego mieszkania. Nagle poczułam jak ktoś łapie mnie za rękę i ciągnie w małą uliczkę. Odruchowo głośno pisnęłam, na co ktoś złapał mnie w talii i przyłożył do szyi coś metalowego. To chyba nóż. Zacisnęłam mocno oczy, zostając w bezruchu.
- Witaj ślicznotko - usłyszałam męski głos. Mówił dość cicho, pewnie aby nikt nas nie usłyszał ani nie zauważył.
- Masz coś co chciałbym wziąć - szepnął mi wprost do ucha - I oddasz to po dobroci, bo inaczej będzie źle.
Łzy zaczęły spływać mi po policzkach. Jedna po drugiej. Próbowałam się szarpać, ale nie udało mi się to. Mężczyzna od razu uderzył mnie w brzuch, przez co nachyliłam się z bólu.
- Alyssa, złotko, gdzie masz zegarek? - zapytał się z ironicznym śmiechem.
Otworzyłam szeroko oczy. Skąd wie o moim zegarku? Uderzył kolejny raz, tym razem w bok. Zgięłam się w pół i upadłam na kolana. Czułam, że wszystko mnie boli. Byłam bezradna.
- S-skąd..? - wydukałam.
- Jeszcze po to wrócę - powiedział szybko. Czyżby się czegoś przestraszył?
Zauważyłam, że powoli odpływam. Obraz był zamazany. Zobaczyłam za mgłą czarne skrzydła. To niemożliwe. Upadłam całkowicie na ziemię. Powoli zamykały mi się oczy. Nagle usłyszałam, że ktoś się zbliża.
- Alyssa?!
_______________________
Nowi bohaterowie
Coś się dzieje 🙉
xx
dianaa
Trochę dręczyło mnie to ostrzeżenie, które leżało pod moimi drzwiami. Miałam nadzieję, że nie powinnam się tego, aż tak bać. Wydawało mi się, że mogły to zrobić jakieś dzieci albo ktokolwiek inny. To trochę zapuszczona dzielnica. Ktoś mógł to zrobić dla żartów, nawet nie zdając sobie sprawy z powagi tej sytuacji. Wiem, że nie mam przyjaciół, ale chyba nie mam też wrogów. No właśnie, chyba.
'Tydzień później'
Usłyszałam pukanie do drzwi. Lekko zdezorientowana podniosłam się z łóżka. Domyślałam się kto to może być. W końcu tylko jedna osoba mnie odwiedzała. Uśmiech znalazł miejsce na mojej twarzy. Szybko wstałam i poszłam prosto do drzwi. Otworzyłam je i ujrzałam bardzo radosną Lucy.
- No heeej - dziewczyna przywitała mnie uściskiem. Miała na sobie błękitną bluzkę i czarne szorty.
- Cześć - szepnęłam troszkę zaspanym głosem. - Ładnie wyglądasz.
- Dziękuję. Ubierz się, bo dziś chcę cię gdzieś zabrać - przez uśmiech ukazała swoje zęby. - I weź strój kąpielowy.
- No dobrze - odpowiedziałam jej, po czym udałam się do pokoju.
- Tylko szybko - Lucy weszła w głąb mieszkania i usiadła na kanapie w salonie.
Patrzyłam na zawartość drewnianej szafy, stojącej naprzeciwko łóżka. Nie mogłam się zdecydować co na siebie założyć. Aż w końcu wybrałam zwyczajny czarny top oraz jasne jeansy, które podkreślały moje nogi.
- Już - wyszłam z sypialni. - Możemy iść - uśmiechnęłam się do znajomej i założyłam swoje białe trampki.
- A więc idziemy - powiedziała i wstała z miejsca.
Wyszłyśmy z budynku i wsiadłyśmy do samochodu - czarnego Volkswagena bez dachu. Nie wiem skąd miała takie auto, może ma znajomości. Często mówi o takich sprzętach o jakich nawet nie mam pojęcia. Najwidoczniej się tym interesuje. Lucy jest dobrym kierowcą, jak i koleżanką. Nie mogę na nią narzekać, zawsze w razie potrzeby mogłam na nią liczyć. Minęło kilka dni od jej przeprowadzki. Pomagałam jej trochę z remontem, przy czym dużo rozmawiałyśmy. Zdołałyśmy szybko nawiązać kontakt ze sobą. Nie jestem pewna czy mogę jej ufać, ale dążę do tego.
Evans zawsze jak jechała to włączała głośną muzykę. Słuchała nawet fajnych piosenek.
Poznałam i polubiłam dzięki niej takie zespoły jak: The Script, All Time Low, Bring Me The Horizon, ale i nie tylko.
- Lubie ten kawałek - krzyknęła i zaczęła śpiewać. - "These are the days, We've been waiting for. One days like these. We couldn't ask for more."
- Znam to! - krzyknęłam i zaraz dołączyłam do niej.
Śpiewałyśmy unosząc ręce w górę. Jechałyśmy przez łąki. Z jednej strony było widać ocean. Wiatr rozwiewał nam włosy, a promienie słońca przyjemnie nas ogrzewały. Ta chwila była wspaniała. Rozkoszowałam się tą wolnością, zapachami lata, gorącem i widokami.
Lucy po kilkunastu minutach zatrzymała samochód. Rozejrzałam się i dostrzegłam niesamowitą plażę. Nigdy wcześniej tu nie byłam, mimo że często zwiedzam okolice.
- Chodź - szepnęła.
Wysiadłam i udałam się za nią. Zobaczyłam z bliższej odległości błękitną wodę. Fale lekko rozbijały się o kamienie po prawej stronie wybrzeża. Piękna plaża z widokiem na otwarty ocean. Drzewa jakby tańczyły do rytmu wody i wiatru, a ptaki leciały w stronę wschodzącego słońca.
- Kocham to miejsce - dziewczyna szepnęła i popatrzyła na mnie. - Kto ostatni na dole ten zgniłe jajo! - krzyknęła. Po chwili obie pobiegłyśmy po jasnozielonej trawie na dół. Tu na prawdę jest pięknie. Dobiegłyśmy prawie równocześnie, jednak dziewczyna troszkę mnie wyprzedziła.
Lucy okręciła się wokół własnej osi, głośno się śmiejąc.
- Jejku! Czemu nie widziałam nigdy tego miejsca? - z podziwem rozglądałam się stojąc w miejscu.
Zdjęłam buty i wzięłam je do ręki. Zaczęłam stawiać małe kroki na piasku, zbliżając się powoli do wody.
- Poczekaj! - Evans krzyknęła za mną. - Przebierzmy się i będziemy pływać! - poszła w stronę skał.
- No pewnie! - odwróciłam się. - Uważaj żeby cię coś nie ugryzło!
- O to się nie martw! - zaśmiała się głośno. Dziewczyna wyszła w jasnozielonym dwuczęściowym stroju kąpielowym. Przebrałam się zaraz po niej. Miałam na sobie jednoczęściowy granatowy strój.
Patrzyłam jak Lucy biegnie, wchodzi na duży głaz i skacze do wody. Zrobiłam to samo co ona. Śmiałyśmy się przy tym głośno.
Słońce zbliżało się ku południu. Pływałyśmy obie w czystej, przenikającej błękitem wodzie oceanu. Z każdą chwilą była ona cieplejsza. Zanurzyłam się niedaleko brzegu w poszukiwaniu jakichś muszelek. Natrafiłam na kilka. Jedna była bardzo piękna, duża, biała jakby z kamienia.
- Możemy z nich zrobić jakieś ozdoby! - Lucy odezwała się z brzegu plaży.
- O! niezły pomysł. To ja poszukam jeszcze - powiedziałam i zanurkowałam znowu.
Szukałam różnych skarbów w piasku. Zebrałam ich dość dużą ilość. Różnych rozmiarów i kolorów, od jasnych aż po takie w różne wzorki. Kamyki, muszelki ale i trafiła się jedna małża. Wynurzyłam się z wody i powoli ruszyłam do brzegu. Po moich włosach na plecy spływała woda. Otarłam jeszcze oczy dłonią aby lepiej widzieć. Usiadłyśmy razem z blondynką na kamieniu pod wielkim drzewem.
- Mam jakieś pnącze - dziewczyna podała mi brązowozielone łodygi.
- Nie mam pojęcia skąd ty to wytrzasnęłaś, ale przydadzą się. - powiedziałam cicho, tak aby usłyszała.
Lucy jak chce to potrafi się wyciszyć i wyluzować. Aktualnie zajęła się robieniem naszyjnika z z różnymi muszelkami, a ja plotłam bransoletkę z białą muszelką.
Popatrzyłam na towarzyszkę, ona przerwała swoją pracę i powiedziała:
- Aly, wiesz że każdy ma za sobą jakąś historię? - popatrzyła przed siebie, nie zwracając uwagi na nic, tak jakby zamarła od środka. - Ja też mam za sobą kawał wspomnień i dziwne życie. Boję się o tym mówić, ale mam takie wrażenie, że mnie zrozumiesz.
Złapałam jej dłoń w swoje. Bałam się, że ta piękna chwila właśnie się skończyła.
- Przecież wiesz, że możesz na mnie liczyć - patrzyłam na nią ze zrozumieniem i z troską.
Dziewczyna milczała przez kolejne kilka minut. Objęłam ją ramieniem i siedziałyśmy tak w ciszy.
Nie chciałam z niej wymuszać tego co ją dręczy, ale z drugiej strony nie chcę aby cierpiała.
- Jestem głodna. Pójdę po jedzenie - moja nowa sąsiadka wstała i poszła w stronę samochodu.
Patrzyłam jak słońce zachodzi. Różne odcienie pomarańczowego i czerwieni rozpływały się nad horyzontem, a ocean idealnie odbijał ten obraz. Byłyśmy tu prawie cały dzień. Szybko mijają takie szczęśliwe chwile. To co jest piękne trwa tylko moment i szybko przemija. Trzeba z tego korzystać.
Powoli niebo szarzało. Czułam, że moje życie jakby powoli się zmienia. Przez moment zapomniałam o swoim niebie. Nie chciałam o tym całkowicie zapomnieć. To była część mojego życia, moja mała chwila. Jednak poczucie więzi z ludźmi i ich beztroskim życiem to dla mnie chwila relaksu i odpoczynku od ciągłej rutyny i strachu. To smutne, że bałam się mimo, że miałam sprawiać, aby inni byli bezpieczni.
Postanowiłam pójść do koleżanki. Wzięłam nasze ubrania bo wiedziałam, że już będziemy musiały wracać. Poszłam szybkim krokiem do samochodu.
- Masz coś dobrego? Trochę burczy mi w brzuchu - podeszłam do niej.
- Tak, jasne - wyjęła torbę z kanapkami i dwie butelki soku pomarańczowego - Trzymaj - podała mi.
- Dziękuję - rozwinęłam kanapkę z folii i ugryzłam. - Pyszne są - niedługo po tym skończyłam jeść i popiłam napojem.
- Przebierzemy się i będziemy wracać - uśmiechnęła się w moim kierunku, na co ja przytaknęłam kiwnięciem głowy. Przebrałyśmy się dość szybko.
- Robi się troszkę chłodno - stwierdziłam. Wsiadłam do samochodu i zapięłam pasy. Lu po chwili zrobiła to samo.
- Pojedziemy jeszcze na stację, muszę zatankować - mruknęła cicho i zaczęła jechać.
Powoli robiło się ciemno, jednak na niebie nie było widać jeszcze gwiazd. Evans zatrzymała się na stacji benzynowej kilka kilometrów przed miastem i wysiadła z auta. Nalała do baku benzyny i pokazała ręką, żebym poszła z nią do sklepu, nie zatrzymała się, więc musiałam ją dogonić. Wysiadłam z samochodu i mimo wszystko nie spieszyłam się. Szłam powoli w stronę drzwi automatycznych.
Nagle poczułam jak ktoś, wychodząc ze sklepu na mnie wpadł. To działo się zbyt szybko i nie mogłam zareagować. Złapałam się za głowę i zmarszczyłam brwi, zamykając oczy.
- Cholera - słowo, które usłyszałam zmusiło mnie do spojrzenia na człowieka przede mną.
Wysoki brunet patrzył na dół na mnie i analizował ten krótki wypadek, tak samo jak ja. Spojrzałam w jego oczy i zobaczyłam w nich dziwny połysk. Tak jakby na sekundę zaświeciły się na złoto. Pokręciłam głową i odsunęłam się dwa kroki do tyłu. Chłopak jednak nie poruszył się i stał cały czas w miejscu. Mimo, że działo się to w przeciągu kilku sekund, odczułam, jakby przeciągało się to minutami. Na jego twarzy po chwili pojawił się chytry uśmieszek. Zmierzył mnie wzrokiem i schował dłonie do kieszeni spodni.
- No proszę, nawet na stacji benzynowej wpadają na mnie piękne dziewczyny - przygryzł wargę, na co przełknęłam ślinę.
- Alyssa! Gdzie ty byłaś? Miałaś przyjść do sklepu - Lucy wyszła z pomieszczenia i zmarszczyła brwi, patrząc raz na mnie, raz na bruneta.
- Alyssa - powtórzył chłopak i uśmiechnął się szeroko. - Miło cię poznać. Przy okazji, siema Lucy.
Otworzyłam szeroko oczy i patrzyłam na nią z niedowierzaniem. Nie byłam pewna co tak właściwie się stało.
- Lucy, no proszę - jasnowłosy chłopak wyszczerzył się, idąc do nas. Za nim podążał niższy blondyn, uśmiechając się cały czas.
- Ashton - dziewczyna wywróciła oczami. - Jak tam życie przeciętnego bad boy'a ? - zaśmiała się.
- Ohh, przestań! Dawno się nie widzieliśmy - odezwał się szybko.
- Znasz ich? - szepnęłam do niej.
- Ze szkoły - od razu odpowiedziała cicho tak jak ja.
- Co takie dziewczyny robią tak późną porą na jakimś odludziu? - zapytał z wyczuwalną udawaną troską.
- Cóż, to chyba nie powinno was obchodzić - odpowiedziała obojętnie. - Wsiadaj do samochodu, Aly - zawołała mnie.
- No nawet koleżanki nam nie przedstawisz? - zawołał ten z wielkim uśmiechem na twarzy.
- No dobra. Aly to Ashton, Cameron i Calum - popatrzyła na mnie. - A teraz was przeproszę, ale śpieszymy się.
- Miło was poznać - rzuciłam jakimś tandetnym tekstem. Oczywiście nie umiałam wymyślić czegoś lepszego. Uśmiechnęłam się do nich po czym wsiadłam do auta.
-Do zobaczenia! - krzyknął Ash.
- Taak, może kiedyś - Evans burknęła pod nosem.
Odjechałyśmy stamtąd dość szybko. Patrzyłam na już ciemnoniebieskie niebo. Gdzieniegdzie było widać pojedyncze gwiazdy. Ten dzień był udany, może nawet bardzo. Zaintrygował mnie poznany dzisiaj brunet, ale zapewne małe prawdopodobieństwo, że znów go zobaczę. Chociaż jego oczy zapamiętam na długo. Po chwili ciszy postanowiłam się odezwać.
- Nie lubisz ich? - bardziej stwierdziłam niż zapytałam.
- Wiesz, nie należą do moich faworytów. Ja wolę bardziej wykształcone towarzystwo - zaśmiała się szczerze.
- Rozumiem - zachichotałam.
Nim się obejrzałam już dojeżdżałyśmy do miasta.
- Poczekasz sekundę? Muszę iść jeszcze coś załatwić - dziewczyna zaparkowała w centrum miasta.
- Lucy, jestem troszkę zmęczona, przejdę się. To tylko kawałek drogi - posłałam jej ciepły uśmiech.
- No w porządku. Tylko uważaj - cmoknęła w moją stronę.
Wyszłyśmy obie z samochodu. Zwróciłam się ku drodze do domu, a moja koleżanka poszła w przeciwną stronę. Odetchnęłam głęboko i powoli ruszyłam w dobrze znaną mi stronę. Szłam chodnikiem, patrząc na nocne niebo. Księżyc świecił dość mocno, była pełnia.
Idąc szybkim krokiem usłyszałam jakiś dziwny dźwięk. Co prawda są tu ludzie, to nie jakieś pustkowie, ale jednak nie ma tłumów o tej porze. Przez głowę przyszła mi głupia myśl. Nie to nie może być prawdą. Ktoś by mnie śledził? Mój oddech lekko przyspieszył. Czułam jak z każdym krokiem idę szybciej. Bałam się. Tak, w tym momencie się bałam. Byłam już blisko swojego mieszkania. Nagle poczułam jak ktoś łapie mnie za rękę i ciągnie w małą uliczkę. Odruchowo głośno pisnęłam, na co ktoś złapał mnie w talii i przyłożył do szyi coś metalowego. To chyba nóż. Zacisnęłam mocno oczy, zostając w bezruchu.
- Witaj ślicznotko - usłyszałam męski głos. Mówił dość cicho, pewnie aby nikt nas nie usłyszał ani nie zauważył.
- Masz coś co chciałbym wziąć - szepnął mi wprost do ucha - I oddasz to po dobroci, bo inaczej będzie źle.
Łzy zaczęły spływać mi po policzkach. Jedna po drugiej. Próbowałam się szarpać, ale nie udało mi się to. Mężczyzna od razu uderzył mnie w brzuch, przez co nachyliłam się z bólu.
- Alyssa, złotko, gdzie masz zegarek? - zapytał się z ironicznym śmiechem.
Otworzyłam szeroko oczy. Skąd wie o moim zegarku? Uderzył kolejny raz, tym razem w bok. Zgięłam się w pół i upadłam na kolana. Czułam, że wszystko mnie boli. Byłam bezradna.
- S-skąd..? - wydukałam.
- Jeszcze po to wrócę - powiedział szybko. Czyżby się czegoś przestraszył?
Zauważyłam, że powoli odpływam. Obraz był zamazany. Zobaczyłam za mgłą czarne skrzydła. To niemożliwe. Upadłam całkowicie na ziemię. Powoli zamykały mi się oczy. Nagle usłyszałam, że ktoś się zbliża.
- Alyssa?!
_______________________
Nowi bohaterowie
Coś się dzieje 🙉
xx
dianaa
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz